Terschelling, 19 maart 2018. 19.30 uur.
Overal om ons heen witbevroren weilanden. In de verte de dijk langs het wad.
Nergens schapen, nergens een vogel te zien. Gelukkig is de ijskoude wind van de afgelopen dagen gaan liggen. Het is doodstil. Bovenop de dijk stoppen we. Voor ons ligt Antarctica.
Tot aan de horizon is de Waddenzee bedekt met witte brokken ijs, die roerloos in het donkerblauwe water drijven. IJs op de Waddenzee, en dat op 19 maart!
Haastig glijden we over de gladde helling de dijk af, klimmen voorzichtig op de schotsen, scharrelen op onze laarzen door het ondiepe, ijskoude water en beleven het wad zoals nooit tevoren. Sommige brokken zijn plat en breed, als een groot vlot, andere ruw opgekruld, tot wel 40 cm dik en uit laagjes opgebouwd, als bij een ijstaart.
We worden steeds enthousiaster. Volgende week schaatsen we met de kinderen rond het huis, en eerdaags komt er vast een elfstedentocht. Ik maak foto’s tot het donker wordt en opgetogen lopen we onder een winterse sterrenhemel naar huis.
De volgende ochtend gaan we meteen weer naar het wad. Ik heb al mijn fotospullen bij me. Dit gaat zeker heel mooi worden.
Maar als we weer op de dijk staan, is de wereld veranderd. De zon schittert op het water. Nergens is een grammetje ijs te bekennen. Onderaan de dijk scharrelen een paar vogels tussen de stenen en een zachte westenwind lijkt te vertellen dat het voorjaar nu echt begonnen is.
Naschrift:
Het archief van het KNMI vertelt precies wat er toen speelde:
Februari 2018 was koud geweest en op 1 maart vroor het in Groningen nog bijna tien graden. De vorst hield aan tot 4 maart. Maar daarna draaide de wind naar het Westen en het bleef tot 16 maart vrij zacht. Het voorjaar leek begonnen.
Maar dan jaagt een hogedrukgebied boven Scandinavië met een koude oostenwind die rechtstreeks uit Siberië komt, het kwik naar beneden. In heel Nederland vriezen de sloten dicht en op 16, 17, 18, en 19 maart is de gevoelstemperatuur op de Wadden min 15 graden.
Maar in de nacht van 19 maart is het hogedrukgebied opgelost. De wind draait weer naar het westen, blaast al het ijs weg, en voert warme oceaanlucht aan. Het voorjaar is begonnen.
Ons Antarctica moment was niet meer dan het sluitstuk op een koud prikje van vier dagen, vlak voor de lente van 2018, die uiteindelijk als een van de warmste de geschiedenis zou ingaan.