Utrecht, 25 okt. 2014.

De zo­mer was lang en warm ge­weest, maar nu wer­den de da­gen merk­baar kor­ter. De mees­te vo­gels wa­ren in­mid­dels ver­trok­ken en elke dag dre­ven er meer brui­ne bla­de­ren op het wa­ter. 
Het was stil ge­wor­den op de plas. Haar jon­gen wa­ren de stad ont­vlucht en haar part­ner, met wie ze de vier kui­kens had groot­ge­bracht, zag ze niet meer.
Toch dacht ze er niet aan om weg te gaan. Dit was haar plek, haar thuis.
Na­tuur­lijk, er zou sneeuw ko­men en de die­pe plas zou af­ge­slo­ten wor­den door een gla­zen ijs­vloer, mis­schien wel maan­den­lang. Maar ze voel­de zich sterk ge­noeg om zo'n win­ter te over­le­ven. En uit­ein­de­lijk zou de zon weer te­rug­ke­ren. Het le­ven rond de plas zou weer ont­wa­ken.  Ze zou op­nieuw een nest bou­wen, jon­gen groot­bren­gen en als het al­le­maal voor­bij was, zou ze op­nieuw in stil­te drij­ven in de late mid­dag­zon, ge­nie­tend van het mo­ment, los­ge­maakt van een vol ver­le­den en een on­ze­ke­re toe­komst.