Putten, 8 jan. 2016.
Opeens sta je er weer. Na 40, 50, of misschien wel 60 jaar.
Ooit speelde je hier met je vriendjes, bouwde hutten van takken, klom hoog in de bomen, sneed je letters in de schors en verlegde je grenzen tot waar het bos donker werd.
De vriendjes zijn weggetrokken, de hutten verdwenen, maar het bos is er nog.
Vernieuwd en veranderd, vervormd door de tijd.
Achtergelaten om te blijven, vol herinneringen en beloften voor morgen