Ik voel de wind in mijn gezicht, ga dieper ademhalen, de uitgestrektheid van het open landschap raakt me. Dit is de vlakte, de steppe, de woestijn, waar we ooit, lang geleden vandaan kwamen.
Ik neem de tijd om rond te kijken, zoek naar een accent, een boom, een struik, een steen, een enkel huis, een mens desnoods.
Door zo’n alleenstaand element wordt aan het beeld van de lege ruimte een gevoel toegevoegd; eenzaamheid.
Wat doet het licht hier, zijn er wolken, en welke voorgrond zou ik kunnen gebruiken om de blik van de kijker mijn foto in te leiden? Iedere keer is het zoeken, proberen. Soms met meer, soms met minder succes. Maar die zoektocht is altijd weer puur genieten.
