Ik hoor de branding al, een witte schuimstreep in de verte. Ik kom dichterbij, proef het zout op mijn lippen, vogels krijsen boven me, mijn stem verwaait.
Het is de grens tussen land en water, die mensen en dieren al miljoenen jaren aantrekt. Het water brengt plezier, leven, verrassingen half onder het zand, maar ook gevaar dat brult en schuimt, of geluidloos, donker kan zijn, loerend vanuit een peilloze diepte.
Hier liggen de contrasten voor het oprapen. Golven die stukslaan op de rotsen, schuim op het strand, maar ook een spiegelend meer of een vennetje, dat met de omgeving een bijzonder duet vormt.
